มันไม่กินข้าว

ป้า: (คนเดิม แต่น้องหมาคนละตัว) หมอ หมอ ช่วยด้วย มันไม่รู้เป็นอะไร ไม่ยอมกินข้าว (เอาอีกแล้ว บอกมาอาการอันเดียว หมอหาไปเถอะว่าเป็นอะไร)
หมอ: ผู้ช่วยวัดไข้หน่อยนะ แล้วปกติเค้ากินอะไร วันละกี่มื้อหล่ะป้า
ป้า: กินแต่อาหารเม็ดเช้าเย็นจ๊ะ... หมอมันจะตายไหม หมอต้องช่วยมันนะ
หมอ: (หันไปมองหน้าหมาเหมือนมันจะยิ้มให้ ทั้งๆ ที่ปรอทคาตูดอยู่ คงเคลิ้ม) แล้วป้าได้ให้กินอย่างอื่นอีกไหม
ป้า: ไม่นะ มีแค่ขนมปัง 2 แผ่นตอนเช้าเอง
หมอ: (ไม่มีไข้เลยลองคลำท้องดูแน่นเปี๊ยะ ตดสวนมาด้วย) อุ๊ยตดด้วย (มองหน้าหมายังมาทำยิ้มให้) แล้วให้อย่างอื่นอีกไหม
ป้า: ไม่นะ ก็มีแต่นมนิดเดียว ไส้กรอก ไก่ทอด ก็แค่เนี่ยเองหมอ อ้อแล้วกล้วยลูกนึง หมออย่าให้มันตายนะ (หน้าเศร้ามาก)
หมอ: (คิดในใจ..กูว่าแล้ว มันอิ่มตั้งแต่ไก่ทอดแล้ว แต่บอกป้าไปว่า) อาการเขาหนักนะป้า (แต่หมายังยิ้มอยู่เหมือนบอกว่ากูยังกินได้อีก) เดี๋ยวผมป้อนยาให้นะ (ยาแก้ท้องอืด)
ป้า: ฉีดเลยหมอฉีดเลย จะได้หายไวๆ....
หมอ: (แหนะจะรักษาเองอีก) ป้าเลิกให้กินทุกอย่างนะ วางไว้แต่อาหารเม็ดเท่านั้น แล้วป้อนยาตามที่บอกนะ
ป้า: เดี๋ยวมันหิวนะหมอ @#@$!! (งอแง..เถียงอยู่พักใหญ่)
หมอ: เออน่าเชื่อผมทำตามที่บอกนะ
ป้า: (เช้าวันรุ่งขึ้น) หมอมันกินแล้วๆ
หมอ: ดีใจด้วยครับป้า ^_^

โรคบางโรคต้องรักษาที่คนไม่ใช่ที่หมา